Massimo Troisi (19 februari 1953 – 4 juni 1994) was een Italiaans acteur, cabaretier, scenarioschrijver en filmregisseur. Troisi werd geboren in een groot gezin in San Giorgio a Cremano, een stad in de buurt van Napels. Zijn vader Alfredo was treinmachinist. Na de middelbare school schreef Troisi enkele gedichten geïnspireerd door zijn favoriete auteur, Pier Paolo Pasolini, en in 1969 begon hij samen met enkele jeugdvrienden in een klein lokaal theater te spelen. De vroege dood van zijn moeder veroordeelde Troisi tot een barre periode van activiteit, die een rol zou hebben gespeeld in de ontwikkeling van zijn steeds ernstiger wordende hartproblemen die tijdens zijn tienerjaren werden veroorzaakt door aanvallen van reumatische koorts. Troisi begon zijn artistieke carrière als cabaretier in 1972, als lid van het komische trio genaamd “I Saraceni” (“De Saracenen”) en, later, “La Smorfia”. Ze verwierven nationale bekendheid op de radio en verhoogden het consequent vanaf 1977 en werden uiteindelijk tv-sterren met de shows Non Stop, La sberla (1978) en Luna Park (1979). Troisi kreeg al snel de status van leider van het trio. Hij stond bekend om zijn gebruik van gezichtsmimiek en van schijnbaar verwarde spraak hierin liet hij zich inspireren door beroemde figuren uit de Napolitaanse komedie als Totò en Eduardo en Peppino De Filippo. Troisi schreef, regisseerde en speelde in zijn eerste film, Ricomincio da tre in 1981. Hij behaalde veel succes en kritische lof en vestigde zich als een van de meest getalenteerde nieuwe Italiaanse regisseurs van de jaren 1980. Net als zijn tweede film Scusate il tardio, vergelijkbaar met de vorige, werd uitgebracht in 1983 en had Giuliana De Sio als mede ster. Troisi speelde tegenover Roberto Benigni in Non ci resta che piangere (1984). Na enkele kleine acteerrollen regisseerde Troisi in 1987 Le vie del Signore sono finite. De film won een Zilveren Lintje voor beste scenario. In de daaropvolgende jaren speelde hij naast Marcello Mastroianni, in Ettore Scola’s Splendor (1989), Che ora è? (1989, die hem en Mastroianni de Volpi Cup voor Beste Acteur opleverde) en Il viaggio di Capitan Fracassa (1990). Zijn laatste film als regisseur (ook als scenarist en acteur) was Pensavo fosse amore invece era un calesse (1991). Troisi werd internationaal bekend door het succes van Il Postino: The Postman. Troisi stierf op de leeftijd van 41 jaar in 1994 aan een hartaanval in het huis van zijn zus in Infernetto, Rome, twaalf uur nadat de belangrijkste opnames op Il Postino waren afgelopen.