Sidney Poitier – in heaven

Sidney Poitier ( 20 februari 1927 – 6 januari 2022) was een Bahamaans-Amerikaanse acteur, filmregisseur en diplomaat. Sidney Poitier werd geboren op 20 februari 1927 in Miami, Florida. Hij was de jongste van zeven kinderen geboren van ouders Evelyn ( Outten) en Reginald James Poitier, Bahamaanse boeren die een boerderij op Cat Island bezaten. Poitier groeide op in de Bahama’s, toen een Britse kroonkolonie. Zijn geboorte in de Verenigde Staten gaf hem het Amerikaanse staatsburgerschap. Sidney Poitier woonde met zijn gezin op Cat Island tot hij tien was, toen ze naar Nassau verhuisden. Daar werd hij blootgesteld aan de moderne wereld, waar hij zijn eerste auto zag en voor het eerst ervaring opdeed met elektriciteit, sanitair, koeling en films. Op zijn zestiende verhuisde hij naar New York City, op zoek naar acteur werk, en in de tussentijd had hij een reeks banen als afwasser. Tijdens de Tweede Wereldoorlog, in november 1943, loog hij over zijn leeftijd en nam hij dienst in het leger. Hij werd toegewezen aan een Veteran’s Administration Hospital in Northport, New York, en werd opgeleid om met psychiatrische patiënten te werken. Poitier raakte overstuur door de manier waarop het ziekenhuis zijn patiënten behandelde en veinsde geestesziekte om ontslag te krijgen. Poitier bekende aan een psychiater dat hij zijn toestand deed alsof, maar de dokter was sympathiek en verleende zijn ontslag op grond van sectie VIII van legerverordening 615-360 in december 1944. Nadat hij het leger had verlaten, werkte hij als afwasser totdat een succesvolle auditie hem een ​​rol opleverde in een Amerikaanse Negro Theatre-productie. Poitier trad toe tot het American Negro Theatre, maar werd afgewezen door het publiek. Tegen het einde van 1949 moest Poitier kiezen tussen hoofdrollen op het podium en een aanbod om voor Darryl F. Zanuck te werken in de film No Way Out (1950). Zijn optreden in No Way Out, werd opgemerkt en leidde tot meer rollen. Hij speelde in film versie van Cry, the Beloved Country (1951), Blackboard Jungle (1955), Edge of the City (1957), Good-bye, My Lady (1956), Roxie Hart (1942), Magic Town (1947),  Buck and the Preacher (1971). In 1958 speelde hij samen met Tony Curtis in The Defiant Ones, de film kreeg acht Academy Award-nominaties, waaronder die voor Beste Film en Beste Acteur voor beide sterren. Voor zijn optreden verdiende hij een Tony Award voor Beste Acteur in een Play- nominatie. Datzelfde jaar zou Poitier samen met Dorothy Dandridge de hoofdrol spelen in de verfilming van Porgy and Bess (1959). Voor zijn optreden ontving Poitier in 1960 een Golden Globe Award nominatie voor Beste Acteur in een Muzikale Film of Komedie. Hij speelde film rollen in The Bedford Incident (1965), The Greatest Story Ever Told (1965),  A Patch of Blue ( 1965), To Sir with Love (1967), In the Heat of the Night (1967), Guess Who’s Coming to Dinner (1967). Vervolgfilms: They Call Me Mister Tibbs! (1970), The organization (1971), Uptown Saturday Night (1974).  Hij regisseerde Cosby in Let’s Do It Again (1975) en A Piece of the Action (1977). De meest succesvolle komedie geregisseerd door Poitier was uiteindelijk de Richard Pryor Gene Wilder komedie Stir Crazy (1980), die jarenlang de meest winstgevende film was. In 1985 regisseerde hij Fast Forward  en in 1990 herenigde hij zich met Cosby die hem regisseerde in de familiekomedie Ghost Dad. In 1988 speelde hij in Shoot to Kill. In 1992 speelde hij in Sneakers. In 1997 speelde hij in The Jackal. In de jaren negentig speelde hij in verschillende goed ontvangen televisiefilms en miniseries zoals Separate but Equal (1991), To Sir, with Love II (1996), Mandela and de Klerk (1997), The Simple Life of Noah Dearborn (1999). In 2021 wijdde de academie de lobby van het nieuwe Academy Museum of Motion Pictures in Los Angeles als de “Sidney Poitier Grand Lobby” ter ere van hem. Van 1995 tot 2003 was Poitier lid van de raad van bestuur van The Walt Disney Company. In april 1997 werd Poitier benoemd tot ambassadeur van de Bahama’s in Japan, een functie die hij tot 2007 bekleedde. Van 2002 tot 2007 was hij tevens ambassadeur van de Bahama’s bij UNESCO. Poitier was eerst getrouwd met Juanita Hardy van 29 april 1950 tot 1965. Hij trouwde met Joanna Shimkus, een Canadese actrice die in 1969, op 23 januari 1976, met Poitier speelde in The Lost Man, en ze bleven de rest van zijn leven getrouwd. Hij had vier dochters met zijn eerste vrouw en twee met zijn tweede. Op 6 januari 2022 stierf Poitier in zijn huis in Beverly Hills, Californië, op 94-jarige leeftijd. De doodsoorzaak was de directe  hart- en longfalen en prostaatkanker, met de ziekte van Alzheimer als onderliggende oorzaak.