Paul Henreid – in heaven

Paul Henreid (10 januari 1908 – 29 maart 1992) was een Oostenrijks-Brits-Amerikaans acteur, regisseur, producent en schrijver. Paul Henreid werd geboren als Paul Georg Julius Freiherr von Hernreid Ritter von Wasel-Waldingau in Triëst, in het Oostenrijks-Hongaarse Rijk. Hij was de zoon van Marie Luise Heilig (Lendecke) en baron Karl Alphons Hernreid. Zijn vader was een aristocratische bankier, geboren in een Joodse familie waarvan de achternaam werd veranderd van Hirsch in Hernreid. Paul groeide op in Wenen en studeerde aan de prestigieuze Maria Theresa Academie (afgestudeerd in 1927) en het Instituut voor Grafische Kunsten. Vier jaar lang werkte hij als vertaler en boekontwerper voor een uitgeverij van Otto Preminger, terwijl hij ’s nachts een opleiding tot acteur volgde. Preminger was ook een protegé (en directeur) van Max Reinhardt. Na het bijwonen van een van Henreid’s acteerschoolvoorstellingen, introduceerde Preminger hem bij de beroemde toneelregisseur en dit leidde tot een contract. In 1933 maakte Paul zijn debuut in het Reinhardt Theater in “Faust”. Henreid maakte zijn Engelstalige filmdebuut in het populaire drama Goodbye, Mr. Chips (1939). Daarna werd hij echter ongerijmd getypecast als nazi-handlangers in An Englishman’s Home (1940), Night Train to Munich (1940). Hij wordt het best herinnerd voor twee filmrollen; Victor Laszlo in Casablanca en Jerry Durrance in Now, Voyager, beiden uitgebracht tussen 1942 en 1943. Henreid trouwde in 1936 met Elizabeth Camilla Julia “Lisl” Glück (1908-1993); het echtpaar adopteerde twee dochters. In 1992, op 84-jarige leeftijd, stierf Henreid aan longontsteking in Santa Monica, Californië na een beroerte.