Paul Charles Caravello (12 juli 1950 – 24 november 1991) was een Amerikaanse muzikant en multi-instrumentalist die de drummer was van de rockband Kiss van 1980 tot 1991. Carr, geboren als Paul Charles Caravello op 12 juli 1950 als zoon van Albert en Connie Caravello, was van Italiaanse afkomst. Hij groeide op in het Brownsville-gedeelte van Brooklyn in New York City. Omdat zijn vader het grootste deel van de tijd werkte, zag Carr niet zoveel van hem en “ging hij nooit naar een honkbalwedstrijd of dat soort dingen” met zijn vader. Hij bracht veel tijd alleen door in zijn kamer en speelde met speelgoedsoldaten en speelgoedmonsters. Caravello ging naar de High School of Art and Design. Caravello was een van de slechts twee studenten op zijn middelbare school die lang haar had, vooral vanwege zijn liefde voor de Beatles. Caravello studeerde in 1967 af aan de middelbare school. Rond die tijd begonnen er rellen te ontstaan in New York City, gevolgd door blanke vluchten die zijn buurt meer overwegend Afro-Amerikaans begonnen te maken. Toen hij nog op de middelbare school zat, begon Caravello te spelen met een reeks bands die voornamelijk covers van Top 40-nummers uitvoerden. Zijn eerste band, The Cellarmen, werd in 1965 opgericht door hem en enkele van zijn vrienden. Ze begonnen te spelen in lokale clubs in Brooklyn en Queens. Slechts een handvol opnamen werden uitgebracht op het Jody Records-label, een kleine opnamestudio in Brooklyn. Caravello sloot zich vervolgens aan bij een band genaamd “Things That Go Bump in the Night” en later “Smack”, waarvan de laatste voornamelijk bestond uit leden van The Cellarmen, die in 1968 uit elkaar gingen. In 1970 sloot Caravello zich aan bij de band Salt & Pepper, die begon als een coverband die muziek uit meerdere genres speelde; de band werd zo genoemd omdat de helft van de leden zwart was en de helft wit. In 1973 veranderde de band hun naam in Creation, nu met discomuziek. De band ging verder, soms onder de naam “Bionic Boogie”. Carr zou tot 1979 bij de band blijven. De band ging eind 1979 uit elkaar. In december 1979 deed Caravello met succes auditie voor een vierkoppige rock-‘n-roll coverband genaamd Flasher. Na drie weken repeteren begonnen ze bij clubs te spelen. Flasher speelde enkele maanden in het clubcircuit in New York City en Long Island, voordat hun toetsenist, Paul Turino, stopte; daarna gingen ze verder als powertrio, waarbij de drie vocale taken deelden. Het aantal boekingen nam af en Caravello diende in mei 1980 zijn ontslag in. Op dat moment overwoog hij te stoppen met muziek, nadat hij de leeftijd van 30 jaar had bereikt zonder echt succes. Kort daarna had hij een toevallige ontmoeting met Turino in een club in Queens; Turino vertelde Caravello over het vertrek van Peter Criss bij Kiss en drong er bij Caravello op aan om auditie te doen om kiss’ drummer te worden. In februari 1991 begon Carr zich ziek te voelen. Medische tests onthulden aanvankelijk wat beheersbare gezondheidsproblemen leken te zijn. Verdere tests stelden echter vast dat hij hartkanker had. In april 1991 onderging Carr een reeks operaties om tumoren in zijn rechteratrium en longen te verwijderen in een poging om de hartfunctie te herstellen en de groei van de kanker te voorkomen. Nadat hij hersteld was van de vele operaties, drong Carr er bij Stanley en Simmons op aan om hem terug in de band te laten. Stanley en Simmons weigerden; beiden hebben verklaard dat ze Carr herhaaldelijk hebben verteld om zich te concentreren op zijn kankerbehandelingen en dat ze hem zouden toestaan terug te keren naar Kiss zodra hij zijn gezondheid had herwonnen. Tegen het midden van 1991 bereidde de band zich voor op de opnames van de videoclip voor hun aankomende single “God Gave Rock and Roll to You II”. Ondanks zijn slechte gezondheid vroeg Carr Stanley en Simmons om hem toe te staan in de video te zijn. Ze gingen uiteindelijk akkoord. Carr had ook een bijna vier jaar durende relatie met toekomstig model / actrice Carrie Stevens op het moment van zijn dood. Carr’s laatste publieke optreden met Kiss was op de MTV Video Music Awards in september 1991. Niet lang daarna kreeg hij een aneurysma en werd hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Enkele dagen later kreeg hij een hersenbloeding en kwam nooit meer bij bewustzijn. Op 24 november 1991 overleed Carr op 41-jarige leeftijd.