Conway Twitty – in heaven

Deze post is 15 keer bekeken.

Conway Twitty (1 september 1933 – 5 juni 1993) was een Amerikaans countryzanger. Twitty werd geboren als Harold Lloyd Jenkins, zoon van een stuurman van een veerboot op de Mississippi. Hij werd genoemd naar de Amerikaanse acteur Harold Lloyd. Op 4-jarige leeftijd kreeg hij van zijn grootvader zijn eerste gitaar en tegen de tijd dat hij 10 was en het gezin naar Helena, Arkansas was verhuisd, zat hij in zijn eerste band: The Phillips County Ramblers. Als tiener preekte hij af en toe tijdens vieringen in de kerk en overwoog hij om predikant te worden. Daar zag hij later van af. Een andere hobby van Jenkins was honkbal. Nadat hij in 1951 zijn high school had afgerond, boden de Philadelphia Phillies hem een contract aan, maar hij moest zijn dienstplicht vervullen. In Japan waar hij gelegerd was, vormde hij de band The Cimmarons, waarmee hij optrad in Japanse clubs. Toen hij terugkwam in de Verenigde Staten werd hij opnieuw uitgenodigd om bij The Phillies te spelen. Nadat hij het nummer Mystery Train van Elvis Presley hoorde, wist hij echter zeker dat hij een muziek carrière wilde. Hij schreef een aantal rock-‘n-rollnummers en een van The Cimmarons bracht Jenkins in contact met manager Don Seat. Jenkins koos de naam Conway Twitty, naar twee dorpen die hij op een wegenkaart had zien staan: Conway (Arkansas) en Twitty (Texas). Met deze artiestennaam regelde Seat een platencontract bij Mercury Records. Na enkele opnames in de Sun Studio en drie geflopte singles ging Twitty naar MGM. Daar bracht hij in 1958 het nummer It’s Only Make Believe uit. It’s Only Make Believe betekende de doorbraak voor Twitty. In het najaar van 1958, bijna een jaar na het uitbrengen van de single, stond het twee weken op de eerste plaats in de Billboard Hot 100. In de jaren daarna had Twitty succes met nummers als The Story of My LoveMona LisaDanny BoyLonely Blue BoyWhat Am I Living For en C’est si bon (It’s So Good). Desondanks bleef hij als rock-‘n-rollartiest populair. Zo speelde hij in 1960 in de films Sex Kittens Go to CollegePlatinum High School en College Confidential. Daarnaast werd Twitty dermate geassocieerd met rock-‘n-roll, dat hij datzelfde jaar model stond voor het personage Conrad Birdie in de Broadwaymusical Bye Bye Birdie en de gelijknamige film. Na 1961 daalde echter zijn populariteit. Nadat hij in de zomer van 1965 al 3½ jaar geen hit meer had gehad, liep hij tijdens een optreden van het podium en keerde vanaf toen de rock-‘n-roll de rug toe om zich op country te richten. Aanvankelijk had Twitty moeite om succesvol te worden in de countryscene vanwege zijn image als rock-‘n-rollzanger. In 1968 scoorde hij echter een nummer 5-hit in de countryhitlijst met Image of Me en brak daarna definitief door met zijn eerste countrynummer 1-hit The Next Line. Hij groeide uit tot een van de succesvolste countryartiesten. In de volgende achttien jaar had hij in totaal 40 nummer 1-hits in de countrylijst, op dat moment een record. Tussen 1971 en 1981 waren zijn duetten met countryzangeres Loretta Lynn succesvol. In 1982 opende Twitty in Hendersonville, Tennessee de toeristenattractie Twitty City, waar hij zelf met zijn vrouw, moeder en vier kinderen woonde. Op het perceel van 3½ hectare lagen onder andere zijn bedrijf Conway Twitty Enterprises, een souvenirwinkel, een museum over Twitty en een natuurpark. In Twitty City werden jaarlijks kerstvoorstellingen met lichtshows gegeven. Na de dood van Twitty werd Twitty City verkocht en anno 2008 is het een organisatieplaats voor christelijke muziekconcerten. Op 59-jarige leeftijd overleed in 1993 hij aan een aneurysma van de aorta in de buik, nadat hij een dag eerder na een optreden onwel was geworden.

Deel dit item met je vrienden

Share on whatsapp
WhatsApp
Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on print
Print