Charlotte Coleman – in heaven

Charlotte Ninon Coleman (3 april 1968 – 14 november 2001) was een Engels actrice. Coleman was de eerste van twee dochters van actrice Ann Beach en de in Canada geboren televisieproducent Francis Coleman. Haar jongere zus is de actrice Lisa Coleman. Charlotte werd opgeleid aan de Camden School for Girls, waar ze vandaan werd gezet. Buiten de reguliere schooluren volgde ze lessen aan de Anna Scher Theatre School in Islington, Noord-Londen. Op 15-jarige leeftijd, schreef Coleman zich in aan de Dartington Hall School in Devon. Hierna ging ze naar de kookschool. Coleman’s eerste grote televisierol was in Worzel Gummidge (1978 tot 1981), A Choice of Evils (1977), Two People (1979), Marmalade Atkins in Space (1981),  Educating Marmalade (1982-83), Danger: Marmalade at Work (1984). In 1990 verscheen Coleman in het BBC-televisiedrama Oranges Are Not the Only Fruit, Coleman won een Royal Television Society, Best Actress award en werd genomineerd voor een BAFTA voor haar vertolking van het jonge lesbische personage. Ze las ook de roman voor release door BBC Audiobooks. Andere televisieoptredens in de jaren 1980 en ’90 waren rollen in The Bill, Inspector Morse, Freddie and Max, Sweet Nothing, Giving Tongue (1996), How Do You Want Me? (1998-2000), en sprak de stem in van het vrouwelijke hoofdpersonage, Primrose, in de geanimeerde bewerking van Brambly Hedge. Coleman’s laatste televisieoptreden was in de bewerking van Jacqueline Wilson’s Double Act, waar ze de lerares van de tweeling, Miss Debenham, speelde. Coleman speelde in Four Weddings and a Funeral (1994), Beautiful People (1999). In 1987 overleed Coleman’s vriend, Jonathan Laycock, als gevolg van een fietsongeluk. Hij werd 23 jaar. Na zijn dood ging Coleman door periodes van depressie en ontwikkelde de eetstoornissen anorexia en boulimia. Op 13 november 2001 bezocht Coleman haar familie waar ze samen een film keken. Haar vader verklaarde later dat ze in grote stemming was geweest vanwege haar nieuwe flat in Holloway, Noord-Londen, die ze had ingericht, en er was een mogelijkheid van een carrière-opleving na een paar jaar in het slop. Later die avond klaagde ze dat ze zich onwel voelde, maar ging tegen het advies van haar ouders in naar huis in haar flat. De volgende ochtend, woensdag 14 november 2001, belden haar ouders haar op om te kijken of ze zich beter voelde; maar er kwam geen antwoord. Bezorgd ging haar moeder naar Coleman’s flat om haar bewusteloos op de grond te vinden; haar astma-inhalator stond in een andere kamer. Ze werd per ambulance naar het Whittington Hospital in Noord-Londen gebracht, waar ze bij aankomst dood werd verklaard aan een massale aanval van bronchiale astma. Ze was 33 jaar oud.