Antonio Ozores – in heaven

Deze post is 85 keer bekeken.

Antonio Ozores Puchol ( 24 augustus 1928 – 12 mei 2010) was een komische acteur en Spaanse regisseur. Hij was de zoon van acteurs Mariano Ozores Francés en Luisa Puchol, vader van actrice Emma Ozores (1961), broer van acteur José Luis Ozores (1922-1968) en regisseur en scenarioschrijver Mariano Ozores (1926) en oom van actrice Adriana Ozores (1959). Hij begon in de wereld van acteren in de vroege jaren 1940, werkte in het theatergezelschap van zijn ouders en debuteerde in Zaragoza. Hij debuteerde in de bioscoop in 1950. Vijf decennia lang combineert hij bioscoop, theater, tijdschrift en televisie. Hij was een van de meest productieve acteurs in de geschiedenis van de Spaanse cinema, met meer dan 150 titels onder zijn naam. Sinds zijn oprichting specialiseerde het zich in komische platen, soms dicht bij het absurde en groteske. In een tweede fase van zijn filmcarrière werkte hij aan bijna alle films van zijn broer Mariano. Hij ging verder met komische rollen en herhaalde een soort personage met een overreden en onverstaanbare taal. In 1973 speelde hij met José Sazatornil in theater het grote succes Una noche de ‘striptease’. In 1983 regisseerde hij de film Los caraduros. Zijn populariteit werd verhoogd door deel te nemen, in de jaren 1980, aan de wedstrijd Un, dos, tres… responda otra vez gepresenteerd door Mayra Gómez Kemp, hoewel hij al eerder op de televisie werkte, sinds de jaren 1960. In Burjasot, zijn geboortestad, kreeg hij een straat genaamd “José Luis en Antonio Ozores” als erkenning voor zijn professionele carrière. In 2009 ontving hij de Sancho Panza-prijs van de Spaanse Humor Association. In 2015 ontvingen Mariano Ozores, José Luis Ozores (1922-1968) en Antonio Ozores (1928-2010) de Goya of Honor van de Spaanse Filmacademie. Op 24 mei 1960 trouwde hij in de parochie van San Agustín in Madrid met actrice Elisa Montés (1934), die de moeder was van zijn dochter Emma en die in 1969 uit elkaar ging. Hij was een acteur bekend van zijn films zoals Pelotazo nacional (1993), Jet Marbella Set (1991), Disparate nacional (1990), Canción triste de… (1989), El equipo Aahhgg (1989), Tahiti’s Girl (1989), Hacienda somos casi todos (1988), Ya no va más (1988), Esto es un atraco (1987), Esto sí se hace (1987), ¡No, hija, no! (1987), Capullito de alhelí (1986), Reír más es imposible (1986), Los presuntos (1986), Cuatro mujeres y un lío (1985), El recomendado (1985), ¡Qué tía la C.I.A.! (1985) onder andere. Ozores overleed in Madrid op 12 mei 2010 op 81-jarige leeftijd als gevolg van kanker.

Deel dit item met je vrienden

Share on whatsapp
WhatsApp
Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on print
Print