Gisela Uhlen – in heaven

Gisela Uhlen (16 mei 1919 – 16 januari 2007) was een Duitse actrice, danseres, stemactrice, scenarioschrijfster en stemactrice. Vanaf 1936 speelde ze in meer dan 60 films, 80 televisievoorstellingen en imiteerde ze meer dan 100 toneelrollen. Gisela Friedlinde Schreck werd in 1919 in Leipzig geboren als vierde kind van de drankenfabrikant en operazanger Augustin Schreck en zijn vrouw Luise Frieda (Richter). Als vijfjarige ging Gisela naar de Mary Wigman Dance School for Modern Expressive Dance aan het conservatorium van Leipzig. Op elfjarige leeftijd liep ze weg van huis en bereikte Hamburg vanuit Leipzig. Later leerde ze klassiek ballet en acrobatiek. Toen ze ongeveer 15 jaar oud was, trad ze stiekem op in Leipziger cabarets. Het was in deze periode dat ze besloot om actrice te worden. Ze koos “Gisela Uhlen” als pseudoniem. Na haar acteeropleiding bij Lilly Ackermann (1891-1976) in Berlijn maakte ze in 1936 haar debuut in de UFA-film Annemarie, waar ze de hoofdrol speelde als organist. Ze had veel succes met haar eerste films en werd al snel erg populair. In datzelfde jaar maakte ze ook haar debuut in het Schauspielhaus Bochum, waar ze een engagement kreeg onder de artistiek directeur Saladin Schmitt. Twee jaar later haalde Heinrich George de actrice naar het Berlijnse Schiller Theater. In hetzelfde jaar speelde ze een Franse actrice als de muze van Hendrickje Stoffel in de film Dance on the Volcano. In toenemende mate werd ze een ster van de UFA, belichaamde soldatenbruiden, jonge naïeve vrouwen en al haar eerste karakterrollen. In de tijd van de nationaalsocialistische dictatuur verscheen Gisela Uhlen ook verschillende keren in nazi-propagandafilms. Bijvoorbeeld in de film Ohm Krüger. In hetzelfde jaar speelde ze in de film The Rothschilds. Sinds 1938 werd haar hoofdgebied echter bepaald door haar aansluiting bij het ensemble van het Berlijnse Schiller Theater. En in 1942 speelde ze de vrouw van de schilder in de film Rembrspäterer Verleihtitel Ewiger Rembrandt. Na de Tweede Wereldoorlog begon ze ook scenario’s te schrijven, maar speelde aanvankelijk vooral theater. In 1949 regisseerde ze samen met haar derde echtgenoot, de regisseur Hans Bertram (1906-1993), het filmdrama Eine große Liebe. Het jaar daarop speelde ze in Jaco van Dormael’s (1953) film Toto, the Hero. In de daaropvolgende jaren verschenen nog twee boeken met memoires van Gisela Uhlen. Eind 2005 schonk ze een deel van haar privécollectie foto’s, krantenartikelen en filmaccessoires aan het Filmmuseum Potsdam voor opslag en gebruik. Gisela Uhlen was zes keer getrouwd. Haar eerste huwelijk was met de balletmeester Herbert Freund (1903-1988). Haar tweede huwelijk was met de regisseur Kurt Wessels. De derde keer trouwde ze met de piloot en regisseur Hans Bertram (1906-1993). Uit dit huwelijk met Bertram komt de dochter Barbara Bertram. In 1953 trouwde ze met de acteur Wolfgang Kieling (1924-1985). Op 17 januari 1955 werd hun tweede dochter Susanne Uhlen geboren. Haar vijfde huwelijk was met regisseur Herbert Ballmann (1924-2004). En haar laatste huwelijk was met de geluidstechnicus Beat Hodel. De laatste jaren van haar leven bracht ze in afzondering door in Keulen. Ze werd ziek van longkanker en overleed op 87 jarige leeftijd na een lang ziekbed op 16 januari 2007.